RSS

Author Archives: Dr.Hansal Bhachech

About Dr.Hansal Bhachech

Psychiatrist Author

ટીનએજર્સની ક્ષમતાને એકવાર પણ પ્રોત્સાહિત નહીં કરો તો ચાલશે પરંતુ એમની નબળાઈની ટીકા કરતા પહેલા સો વાર વિચારવું પડે!

ટોરંટોથી ન્યુયોર્ક જતા, યુએસની ઇમિગ્રેશન લોન્જમાં મુકેલા કિઓસ્કને સમજવા એક યુવક મથામણ કરી રહ્યો હતો. દેખીતી રીતે ભારતીય જણાતા તે યુવકની કદાચ પ્રકારના આર્ટિફિશિયલ ઇન્ટેલિજન્સ સાથે પહેલી મુલાકાત હશે અને એને સમજવાની ગડમથલમાં તે વાર લગાડી રહ્યો હતો. ત્યારે દૂર ઉભેલું એક ગુજરાતી યુગલ કોણ જાણે કેમ, પણ અધીરાઈથી છલોછલ હતું, તેમની અંદરઅંદરની વાતચીતમાં, યુવક દ્વારા થઇ રહેલા વિલંબની અકળામણનો બળાપો મારા કાને પડ્યોકેવા કેવા દેશીઓ અહીં ઘુસી ગયા છે?!’

ત્યાં લોકોને મદદ કરવા આસપાસ આંટા મારતો રહેતો એક મદદનીશ તેની પાસે આવી પહોંચ્યો અને કહ્યુંકદાચ તું દેશમાં અને પ્રકારની સિસ્ટમમાં નવો લાગુ છું. ચિંતા ના કર ધીરે ધીરે ફાવી જશે. લાવ તને મદદ કરું’ (‘ઈટ લુક્સ યુ આર ન્યુ ટુ કન્ટ્રી એન્ડ ધીસ ટાઈપ ઓફ સિસ્ટમ. ડોન્ટ વરી, ગ્રેજ્યુઅલી યુ વીલ યુઝ ટુ. લેટ મી હેલ્પ યુ’). પછી એણે પોતાની જાતે કંઈપણ કરવાને બદલે સૂચનાઓ આપીને યુવક પાસે બધું કરાવ્યું. યુવકે એને થેન્ક યુ કહ્યું ત્યારે યુવકની આંખમાં એમ્પાવર્મેન્ટની એક ચમક હતી.

એમ્પાવર્મેન્ટ’ – એક્ઝેટલી વાત હું કરતો હતો ટોરંટોમાં શબ્દપ્રાર્થનાના ચેતનાબેન સાથે, મોટાભાગના માતાપિતા બાળકોને સાચા અર્થમાં એમ્પાવર્ડ કરવાને બદલે જજ કરતા રહેતા હોય છે, ટીકા કરતા રહેતા હોય છે અથવા પોતે નિર્ણયો લઈને એમનું દરેક કામ કરી આપતા હોય છે. સરવાળે, સંતાન સ્વતંત્રતાની ઉંમરમાં પણ આત્મનિર્ભર બનવાને બદલે પરાધીન કે પરવશ રહેવાનું! પેલા યુગલે યુવકની નબળાઈ જજ કરીને પોતાનો અભિપ્રાય આપી દીધો, જયારે મદદનીશે યુવકની નબળાઈની સાથે સાથે શીખવાની ધગશને પારખીને માર્ગદર્શન દ્વારા પ્રોત્સાહિત કરી દીધો. વિચારી જુઓ, જો યુવકને પેલા યુગલની ટિપ્પણી સંભળાઈ હોત તો તેના આત્મવિશ્વાસને કેવો અને કેટલો ધક્કો લાગ્યો હોત?!  મેં ગયા સપ્તાહે કોલમમાં વાત કરી હતી તે, પોતાની અંદર બેઠેલા ટીકાકારે(ઇન્ટર્નલ ક્રિટીક) એને છોડ્યો હોત ?!

તો મારી સાક્ષીમાં બનેલી નાનકડી ઘટના ટાંકીને એક ઉદાહરણ આપ્યું, બાકી મારે તો વાત મોટી અને લાંબી કરવી છે. માતાપિતા, શિક્ષકો કે અન્ય મહત્વની વ્યક્તિઓ જયારે કિશોરો કે યુવકોની નબળાઈઓને તેમની ક્ષમતાઓથી રચનાત્મક રૂપ આપવામાં નિષ્ફળ જાય છે ત્યારે તે લોકો પોતાની જાત પરત્વે સંદેહ (સેલ્ફડાઉટ) રાખતા થાય છે. વાસ્તવમાં તો જયારે બાળકોને તેમની નબળાઈઓ માટે ટીકા કરવામાં આવે છે ત્યારે તેમની અંદરનો ટીકાકારઇન્ટરનલ ક્રિટીક મજબૂત બનતો જાય છે. પરિણામ આવે છે કે સંતાન, ખાસ કરીને કિશોરવયનું સંતાન, લાગણીઓના પ્રશ્નોથી પીડાવા માંડે છે. પ્રશ્નો સાથે સંકળાયેલી લાગણીઓ નકારાત્મકતાથી છલોછલ હોય છે. નકારાત્મક લાગણીઓ ક્યાંક તો તે પોતાની અંદર ધરબી રાખે છે અને ક્યાંક તો બહાર વર્તનમાં ઠાલવે છે! નકારાત્મક લાગણીઓ અંદર તરફ વળે ત્યારે વ્યક્તિત્વ, વર્તન કે વ્યવહારમાં આત્મવિશ્વાસની ઉણપ, જાત પરત્વે સંદેહ અને તેને કારણે વણજોઈતી ચોકસાઈ, અપરાધભાવગીલ્ટ, ઉચાટ, હતાશા વગેરે જોવા મળે છે. જયારે લાગણીઓ બહાર ઠલવાય ત્યારે વ્યક્તિત્વ, વર્તન કે વ્યવહારમાં ગુસ્સો, આક્રોશ, ભાગેડુવૃત્તિ, લાસરિયાપણું વગેરે સામાન્ય હોય છે. નકારાત્મક લાગણીઓ અંદર તરફ વળે કે બહાર તરફ, વ્યક્તિત્વ ઉપર અવળી અસરો જરૂર પેદા કરે છે અને તે અસરો વર્તનવ્યવહારમાં અચૂક દેખા દે છે. સરવાળે પરિણામ આવે છે કે સંતાન હંમેશા તેની ક્ષમતા કે આવડતના પ્રમાણમાં ઘણું ઓછું પ્રાપ્ત કરતુ હોય છે.

સંતાનોની કિશોરાવસ્થા જીવનની સૌથી સંવેદનશીલ અવસ્થા છે. અવસ્થા દરમ્યાન તેમની સાચી કે ખોટી દરેક ટીકાઓ પરત્વે તે અતિસંવેદનશીલ હોય છે. એક સમયે તમે એમની ક્ષમતાને પ્રોત્સાહિત નહીં કરો તો ચાલશે પરંતુ એમની નબળાઈઓની ટીકા કરતા ફરશો તો તેની દૂરગામી અસરો માટે તૈયારી રાખવી પડશે. દરેક વ્યક્તિમાં કોકને કો નબળાઈઓ તો હોવાની પરંતુ એની વારંવાર ટીકાઓ જે તે વ્યક્તિમાં પોતાની લાયકાત અંગે સંદેહ ઉભો કરે છે. મારી વાતનો મતલબ નથી કે ટીનએજર્સનું તેમની નબળાઈઓ તરફ ધ્યાન ના દોરવું કે જરૂરી એવી ટીકા પણ ના કરવી. ખરેખર તો કહેવું છે કે દરેક માતાપિતાએ પોતાના વ્યવહાર થકી ટીનએજ સંતાનોમાં એવી સમજણ ઉભી કરવી જોઈએ કે તેમની લાયકાત કે તેમનું મૂલ્ય (સેલ્ફવર્થ) કોઈપણ બાબતમાં તેમના દેખાવ એટલે કે પરફોર્મન્સ ઉપર આધારિત નથી. કમનસીબે આપણે ત્યાં આનાથી બિલકુલ ઊંધું છે, જો સંતાન અભ્યાસમાં (કે બીજી કોઈપણ બાબતમાં) સારો દેખાવ નથી કરી શકતું તો તે નકામું કે વર્થલેસ છે એવી રીતે તેની સાથે વ્યવહાર થાય છે! પરિણામ આવે છે કે તે પોતાની લાયકાત કે સ્વમૂલ્ય (સેલ્ફવર્થ)ને ઓછી આંકતુ થાય છે અને સરવાળે, પોતાની જાતને તે સ્વીકારી શકતું નથી, તેનું સ્વાભિમાન તળિયે બેસી જાય છે. વાસ્તવમાં દરેક માતાપિતાએ સંતાનને પોતે સ્ટ્રેન્થ અને વીકનેસ એમ બંને પાસા ધરાવતી વ્યક્તિ છે એવું સ્વીકારતા શીખવવું જોઈએ. જો તે પોતાની જાતને સાચા અર્થમાં સ્વીકારી શકશે તો તેની આડપેદાશ રૂપે પોતાની જાતને બદલતા અને વધુ મૂલ્યવાન બનાવતા પણ શીખશે. પોતાની નબળાઈઓ પ્રત્યે જાગૃત થઈને તેને સાનુકૂળ સંયોગમાં બદલતા પણ શીખશે.

પૂર્ણવિરામ:

તમારું અસ્તિત્વ જ મૂલ્યવાન છે, આવડત અને નબળાઈ ઉપર તેનું મૂલ્ય આંકવું એ મૂર્ખાઓનું કામ છે!

Tari ane mari vaat

Advertisements
 

Tags: , , , , , , , , ,

આપણા દરેકની અંદર એક ટીકાકાર બેઠેલો છે જે આપણી નિષ્ફળતાઓ અને નબળાઈઓ ઉપર હાઈલાઈટર ઘસતો રહે છે!

એને જુડો શીખવું હતું, પોતાનો ડાબો હાથ એક અકસ્માતમાં ગુમાવ્યા પછી પણ એના મગજમાં જીદ હતી કે એને જુડો શીખવું છે! વાત જાપાનના એક દસ વર્ષના છોકરાની છે. એની મમતના જવાબમાં એનો ભેટો એક વૃદ્ધ જુડો માસ્ટર સાથે થઇ ગયો. અભ્યાસ શરુ થયો અને છોકરો એની કુશળતા બતાવવા માંડ્યો. પરંતુ, એક વાત એને અકળાવી રહી હતી કે માસ વીતી ગયા હોવા છતાં માસ્ટરે એને માત્ર એક દાવ શીખવાડ્યો હતો.

માસ્ટરઅંતે એની ધીરજ ખૂટીતમને નથી લાગતું કે મારે બીજા દાવ પણ શીખવા જોઈએ?!’

તને માત્ર એક દાવ આવડે છે વાત સાચી, પણ જો તું એમાં નિપુણતા મેળવી લઈશ તો તારે બીજા કોઈ દાવ જાણવાની જરૂર નહિ રહેમાસ્ટરે ચહેરા ઉપર મંદ હાસ્ય વેરતા કહ્યું. માસ્ટરની યોજના છોકરાના મગજમાં ઉતરી નહિ પરંતુ તેમની કેળવણીમાં અડગ વિશ્વાસ હતો અને એણે પોતાનો અભ્યાસ ચાલુ રાખ્યો.

થોડા મહિનાઓ પછી માસ્ટર એને પહેલી ટુર્નામેન્ટ રમવા લઇ ગયા. છોકરો એની પહેલી બે મેચ આસાનીથી જીતી ગયો. એને પોતાને પણ આસાન જીતથી આશ્ચર્ય થયું. ત્રીજી મેચ થોડી મુશ્કેલ હતી પરંતુ સરવાળે એના પ્રતિસ્પર્ધીએ ધીરજ ગુમાવી અને એણે પોતે શીખેલા એક પ્રકારના દાવથી તેને હરાવી દીધો! હવે ફાઇનલમાં પહોંચી ગયો હતો, વખતે એનો હરીફ વધુ મજબૂત અને ચાલાક હતો. છોકરો એક દાવ જાણતો હતો અને હરીફ એને તે અજમાવવાનો મોકો આપતો નહતો. એક પ્રકારના દાવના મહાવરાને કારણે છોકરાની ધીરજ ખૂટે એવી નહતી, ત્યાં એના હરીફે ધીરજ ગુમાવી, શરત ચૂક થઇ કે તરત એણે પોતાનો દાવ અજમાવ્યો જેને ખાળવામાં (ડિફેન્ડ કરવામાં) નિષ્ફળ ગયો અને છોકરો ટુર્નામેન્ટ જીતી ગયો!!

માસ્ટર, હું માત્ર એક દાવથી આખી ટુર્નામેન્ટ કેવી રીતે જીતી ગયો?!’ હજી પોતાની જીતનું આશ્ચર્ય છોકરાને ઘેરીને બેઠું હતું.

તેના બે કારણ છેમાસ્ટરે મલકાતાં કહ્યુંપહેલું, તે જેમાં સતત મહાવરાથી નિપુણતા મેળવી છે તે જુડોના કઠિનમાં કઠિન દાવો પૈકી એક છે અને બીજું, વધુ મહત્વનું, તારા દાવનું મારણ કરવા (ડિફેન્ડ કરવા) તારા હરીફે તારો ડાબો હાથ પકડવો પડે, જે તે અકસ્માતમાં ક્યારનો ગુમાવી દીધો છે!’

છોકરાની સૌથી મોટી નબળાઈ એની રમતમાં સૌથી મોટી તાકાત બની ગઈ અને તે નબળાઈએ એને ચેમ્પિયન બનાવી દીધો!

************

નાનકડી બોધકથામાં સંતાનના ઉછેર સાથે સંકળાયેલું એક મોટુંમસ સત્ય છુપાયેલું છે. મોટા ભાગના માતાપિતાઓ સંતાનમાં નાની નાની ખામીઓ શોધતા રહેતા હોય છે અને તેમની અણઆવડત ઉપર ટિપ્પણીઓ કરતા રહેતા હોય છે. માબાપો સતત સંતાનને મઠારવામાં અને માટે જરૂરી સલાહસૂચનોનો ધોધ વરસાવતા રહેવામાં વ્યસ્ત હોય છે. જયારે બીજા છેડે એવા પણ માતાપિતાઓ છે કે જે તેમના સંતાનોની નાની નાની સિદ્ધિઓને મોટી બનાવીને રજુ કરતા રહેતા હોય છે, બિનજરૂરી વખાણ કરતા ફરતા હોય છે અને તેમની દરેક નાની ઉપલબ્ધિઓને માટે તેમને બિરદાવતા રહેતા હોય છે! બંને અભિગમ સંતાનનો યોગ્ય ઉછેર કરવામાં નિષ્ફળતા અપાવનારા છે. તમારા સંતાનની આવડત અને નબળાઈ, બંનેને તેના સાચા સ્વરૂપમાં ઓળખતા તમને આવડવું જોઈએ અને ના આવડે તો શીખવું જોઈએ. જયારે બંને વાતોથી તમે બરાબર વાકેફ હોવ ત્યારે તેની નબળાઈને તમે તેની તાકાતમાં બદલી શકો છો. પરંતુ, આપણી કમનસીબી છે કે અન્ય બાળકો અને તેમની ઉપલબ્ધિઓ સાથે સરખામણીના આધારે આપણે સંતાનની આવડત અને નબળાઈઓને મૂલવતાં હોઈએ છીએ. દરેક બાળક જુદી જુદી બાબતોમાં નિપુણ હોઈ શકે અને તેમની સ્ટ્રેન્થવીકનેસ અલગ અલગ હોઈ શકે તેવી વાત સૈદ્ધાંતિક રીતે જેટલી સહજતાથી માબાપ સ્વીકારે છે તેટલી સહજતાથી વ્યવહારમાં અપનાવતા નથી! વાસ્તવમાં તો બાબતોને માપદંડ ગણીને તે પોતાના સંતાન સાથે વ્યવહાર કરતા હોય છે. તબક્કે ઘણા દલીલ કરતા હોય છે કે સરખામણી ના કરીએ તો બાળક પ્રોત્સાહિત કેવી રીતે થાય?! તેનામાં સફળ થવાની ચાનક કે તંદુરસ્ત સ્પર્ધાત્મકતા કેવી રીતે જગાવવી?! સફળતાની ભૂખ જગાવવા તેને પ્રેરણા આપવાની, ઉદાહરણ ઉભું કરવાની કે નબળાઈઓને તાકાતમાં ફેરવવાની જરૂર હોય છે. પ્રકારનું વાતાવરણ એને મળશે તો જ્યાં જરૂર હશે ત્યાં અન્ય સાથે સરખામણી તે પોતાની જાતે કરી લેશે અને સ્પર્ધામકતા આપમેળે પેદા થશે. આવા બાળકો સેલ્ફમોટીવેટેડ હોય છે, આપમેળે પ્રોત્સાહિત થતા હોય છે. તેમને બહારથી ધક્કો મારવાની જરૂર નથી રહેતી, તે પોતાના અંદરની માનસિક તાકાતથી આગળ વધતા હોય છે. તમારે માત્ર વાતાવરણ પૂરું પાડવાનું છે અને તેની નબળાઈઓને ધ્યાનમાં રાખીને યોગ્ય માર્ગદર્શન પૂરું પાડવાનું છે. દરેક માબાપ માર્ગદર્શન આપી શકવાની ક્ષમતા ધરાવતા હોય તે જરૂરી નથી, સંજોગોમાં ક્યાંથી અને કોની પાસેથી માર્ગદર્શન મેળવવું તે નક્કી કરવું મહત્વનું બની જાય છે.

આપણા દરેકની અંદર એક ટીકાકાર (ઇન્ટર્નલ ક્રિટીક) બેઠેલો છે જે આપણી નિષ્ફળતાઓ અને નબળાઈઓ ઉપર હાઈલાઈટર ઘસતો રહે છે! ટીકાકારને આપણી સફળતા કે ઉપલબ્ધિઓ સાથે બહુ લેવાદેવા નથી કારણ કે તેનું કામ માત્ર નિષ્ફળતાઓ અને નબળાઈઓને ધ્યાનમાં રાખીને પોતાની જાતનું નકારાત્મક મૂલ્યાંકન કરતા રહેવાનું છે. ટીકાકારને પેદા કરવાનું અને મજબૂત કરવાનું કામ જાણતાઅજાણતા માતાપિતાઓ, શિક્ષકો, કુટુંબીઓ કે સમાજ કરતો હોય છે. જયારે લોકો બાળકોના ઉછેર દરમ્યાન તેમની ક્ષમતાઓ બહાર લાવવાને બદલે નબળાઈઓને ટાર્ગેટ કરીને સતત ટીકાટિપ્પણીઓ કે સલાહસૂચનો આપતા રહેતા હોય છે ત્યારે બાળકની અંદરનો ઇન્ટર્નલ ક્રિટીક મજબૂત થતો જતો હોય છે. ટીકાકારને કારણે કિશોરો અન્યનાજજમેન્ટલ એટિટ્યૂડથી ભડકી જતા હોય છે. કારણ કે, જયારે કોઈપણ વ્યક્તિ તેમને કોઈ બાબતે જજ કરે છે ત્યારે તેમની અંદરનો ટીકાકાર વધુ મજબૂત થાય છે અને સરવાળેસેલ્ફડાઉટઉભો કરે છે. સરવાળે, બધું ક્યાંક તો એમને તેમની ક્ષમતા મુજબ આગળ વધતા રોકે છે અને ક્યાંક સફળતાનો સાચો સ્વાદ માણતા!

સો વાતની એક વાત, બાળકોને તેની નબળાઈઓ માટે ઠપકારતા રહેવાને બદલે તેમની ક્ષમતાઓ ઉપર ધ્યાન રાખીને તેમની નબળાઈઓનો રચનાત્મક ઉપયોગ કરતા શીખવું પડશે. શક્ય છે અભિગમ તેમની માનસિક નબળાઈઓ દૂર કરી શકે અને શારીરિક નબળાઈઓની મર્યાદાથી પાર લઇ જઈ શકે!

પૂર્ણવિરામ:

તમારી નબળાઈઓને સાચી માત્રામાં જાણવી, સ્વીકારવી અને તેનો તમારી તરફેણમાં ઉપયોગ કરવો એ એક કળા છે, તેમાં નિપુણતા મેળવવા સૌથી પહેલા તમારી અંદરના ટીકાકારને અવગણતા શીખવું પડે છે.

 

IMG_4950.jpg

TMV1

 

Tags: , , , , , , , ,

વર્લ્ડ હેપ્પીનેસ રિપોર્ટમાં 156 દેશોમાં આપણું 133મું સ્થાન એક રાષ્ટ્ર તરીકે આપણા માટે શરમજનક બાબત છે!

 

‘વર્લ્ડ હેપ્પીનેસ ડે’ નિમિત્તે રજુ થયેલા વર્લ્ડ હેપ્પીનેસ રિપોર્ટમાં આપણને 156 દેશોમાં 133મું સ્થાન મળ્યું ! ગયા વર્ષ કરતા લગભગ વધુ અગિયાર સ્થાન પાછળ!! અને આપણા પાડોશી દેશો ચીન, પાકિસ્તાન, નેપાળ, બાંગ્લાદેશ અને શ્રીલંકાથી ઘણા પાછળ!! મારી દ્રષ્ટિએ એક રાષ્ટ્ર તરીકે આપણા માટે આ શરમજનક બાબત છે. મને આ જ બાબતના સંદર્ભમાં ગયા વર્ષે લખેલો લેખ શેર કરવાનું મન થયું, લો વાંચો ત્યારે 🙂

       થોડા સમય પહેલા, ‘વર્લ્ડ હેપ્પીનેસ ડે’ની આસપાસના દિવસોમાં બે નોટ્સને લગતા મેસેજ વોટ્સએપ પર વાઇરલ થયા હતા, પહેલી નોટ્સ હતી આઇન્સ્ટાઇનની અને બીજી, મનોહર પારીકરની! મેસેજ મુજબ, 1922માં આઈન્સ્ટાઈન જયારે જાપાન ગયા હતા ત્યારે હોટેલના બેલ-બોયને ટીપમાં ‘થિયરી ઓફ હેપ્પીનેસ’ની એક ચબરખી આપી હતી. તાજેતરમાં આ ચબરખી પંદર લાખ ડોલર, આશરે દસ કરોડ રૂપિયામાં વેચાઈ! આટલી અધધ કિંમત આઈન્સ્ટાઈનના નામની છે, ચબરખીમાં લખેલા પ્રસન્નતાના મંત્રની છે કે બંનેની સહિયારી છે તે તમારે નક્કી કરવાનું. ચાલો સાથે સાથે એમણે લખેલો મંત્ર શું હતો તે પણ કહી દઉં – સતત સફળતા ઝંખતી, અજંપા ભરેલી ભાગદોડવાળી જિંદગી કરતા શાંત-સંતોષપૂર્વક વિતાવેલી જિંદગી વધુ હેપ્પીનેસ આપે છે. પ્રખર બુદ્ધિશાળી અને પ્રસિદ્ધ વ્યક્તિની સાવ સાદી સલાહ – શાંત મન અને શાંતિભર્યું જીવન સુખની ગુરુચાવી છે!

      બીજી બાજુ, ગંભીર બીમારીના બિછાનેથી પારિકર સાહેબે લખેલી નોટમાં આ જ વાત જરા જુદી રીતે વ્યક્ત થઇ હતી. તેમણે આખી જિંદગી કામ કર્યા કર્યું અને આનંદ માટે સમય ના કાઢ્યો એવો બળાપો તેમના સંદેશમાં હતો. બીજા શબ્દોમાં કહીએ તો, તેમની નોટમાં સતત રાજકીય સફળતા ઝંખતી ભાગદોડવાળી જિંદગી જીવ્યાનો અફસોસ દેખાતો હતો!

      એ જ સમયમાં એક બીજો વિડીયો વાઇરલ હતો જેમાં આંકડાકીય પૃથ્થકરણ દ્વારા એવું તારવવામાં આવ્યું હતું કે આપણે પંચોતેર વર્ષની જિંદગીમાં માત્ર સાત વર્ષ જ જીવીએ છીએ! બાકીના અડસઠ ક્યાં ગયા?! આંકડા સાથે રમતા લોકોનું લોજીક મજબૂત હોય છે, એમણે તર્કના આધારે બાકીના વર્ષોને ઊંઘ, દિનચર્યા, કામ વગરની ફાલતુ પ્રવૃત્તિઓ વગેરેના ખાતે ઉધાર્યા અને તારણ આપ્યું કે આ વર્ષો તમે વેડફી નાખ્યા!

      સારા, હકારાત્મક, બદલાવ માટે પ્રોત્સાહિત કરે અને જીવનને સ્પર્શે તેવા વિચારો વર્ચ્યુઅલ મીડિયામાં અવિરત વહેતા રહે છે તે ન્યાયે આ ત્રણે’ય મેસેજ હવામાં ફરવાના જ હતા. એમાં’ય ‘વર્લ્ડ હેપ્પીનેસ ડે’નો માહોલ અને અધૂરામાં પૂરું, ‘વર્લ્ડ હેપ્પીનેસ ડે’ નિમિત્તે રજુ થયેલા વર્લ્ડ હેપ્પીનેસ રિપોર્ટમાં આપણે 155 દેશોમાં 122મું સ્થાન પ્રાપ્ત કર્યું ! ચીન(79), પાકિસ્તાન(80) નેપાળ(99) થી ઘણા પાછળ અને બાંગ્લાદેશ(110), ઇરાક(117), શ્રીલંકા(120)થી પણ પાછળ!! રિપોર્ટ વાંચીને ઘણાએ, દરેક સમયે કરીએ છીએ તેમ, પોતાની જવાબદારી આ ત્રણે’ય મેસેજ મોબાઈલથી મોબાઈલ ફેરવીને પુરી કરી! 155માં 122મું સ્થાન વાંચીને મને મારો બાળપણનો મિત્ર ‘જયલો’ યાદ આવ્યો. જયારે પરીક્ષાનું પરિણામ આવે ત્યારે આ જયેશ બે-ત્રણ વિષયમાં તો ઉડેલો જ હોય પણ એને પરિણામ પૂછો એટલે બિન્ધાસ્ત કહે તેંતાળીસમો નંબર, બહુ ખણખોદ કરો તો ખબર પડે કે વર્ગ જ પચાસ વિદ્યાર્થીઓનો હતો! પરિણામની રાત્રે એને બરાબરની વઢ પડે, પપ્પા એને સોસાયટીના બીજા છોકરાઓનું પરિણામ પૂછે, બધા ‘જયલા’થી આગળ હોય એટલે પછી એને માર પડે. જયેશ બીજા દિવસે રમવા આવે ત્યારે અમને કહે કે તમારા લીધે મને માર પડ્યો, તેંતાળીસમો હતો ત્યાં સુધી ઠીક હતું, વઢ જ પડી, પણ તમારા બધા કરતા પાછળ હતો એટલે માર પડ્યો! આપણને 122માં ક્રમમાં પણ એવું જ થયું, દુઃખ થવા કરતા આપણા પાડોશી દેશો આગળ હોવાનો ચચરાટ વધુ થયો અને ફરી પાછા રૂટિનમાં એવા વ્યસ્ત થઇ ગયા, જાણે કે આપણે અને સુખને શું લેવા દેવા?!! પરંતુ કમનસીબે આપણે ‘હેપ્પીનેસ’, પ્રસન્નતા, આનંદ, સુખ કે ‘જે નામ આપો તે’ મુદ્દે આટલા પાછળ કેમ છીએ તેનું ચિંતન કે ચર્ચા ક્યાંય જોવા ના મળી!!

Tari ane mari vaat

     પ્રસન્નતા કે હેપ્પીનેસ આમ તો અંગત બાબત છે પરંતુ એક પ્રજા તરીકે અથવા દેશ તરીકે પ્રસન્નતાની વાત કરવી હોય તો તેનો મોટાભાગનો આધાર ત્યાંના નાગરિકો, નાગરિકોમાં એકબીજા પ્રત્યેની સદભાવના, રાજકીય વાતાવરણ, રોજિંદા જીવન માટે કરવો પડતો શ્રમ (ઇઝ ઓફ લાઈફ), મીડિયા વગેરે પર રહેતો હોય છે. નાગરિકો તરીકે આપણે તદ્દન બેજવાબદાર છીએ અને ફેલો-સીટીઝન જેવો કોઈ કન્સેપ્ટ આપણે સમજતા જ નથી – આપણું સાચવો, બીજાનું જે થવું હોય તે થાય! પ્રજા તરીકે આપણી લાગણીઓ બેકાબુ અને આપણું વર્તન બેફામ છે, કમનસીબે, આપણને તેનું પાછું ગૌરવ પણ છે!! રાજકીય વાતાવરણ કાવાદાવા, કૌભાંડો અને કોન્ટ્રોવર્સીઝથી ખદબદતું જ રહેવાનું! ‘ઇઝ ઓફ લાઈફ’ કઈ બલાનું નામ છે કોને ખબર, આપણે તો બે દરવાજામાંથી એક જ દરવાજો ખોલીને ધક્કામુક્કીની મઝા માણતી પ્રજા છીએ! આ બધાની વચ્ચે આપણી સૌથી મોટી કમનસીબી આપણું નકારાત્મક મીડિયા છે, ખાસ કરીને વિઝ્યુઅલ મીડિયા. જોનારને એ સતત એવો અહેસાસ કરાવતું રહે છે કે દેશમાં ક્યાંય કશું સારું, હકારાત્મક બની જ નથી રહ્યું. કોઈપણ સમાચાર કે ચર્ચાઓ જુઓ તમે સરવાળે મનમાં ઉચાટ, ઉશ્કેરાટ અને ઉદાસી જ અનુભવો! ટીઆરપીની લાહ્યમાં સતત ઉત્તેજના ફેલાવે તેવા સમાચારો શોધતું રહેતું મીડિયા દર્શકોના માનસને અને દેશની માનસિકતાને કેટલું જબરદસ્ત નુકશાન કરે છે તેનો હિસાબ કોણ કરવાનું?! વાંક તો આપણી પ્રજાનો’ય ખરો, કોમનવેલ્થના ગોલ્ડ મેડલ્સના સ્થાને એક ગુનેગારને મળેલા જામીનમાં વધુ રસ ધરાવતી અને તેનો ઉત્સવ મનાવતી પ્રજાને મીડિયા બીજું કઈં પીરસવાનું સાહસ કેવી રીતે કરે?! બાકી રહી ગયું હોય તેમ હવે તો નકારાત્મકતા, ફ્રસ્ટ્રેશન્સ, આક્રોશ વગેરે ખિસ્સામાં ઉતરી આવ્યા છે. મોબાઈલ પર વાઇરલ થઈને ફરતા મેસેજોમાં પણ આ બધું ઠાંસી ઠાંસીને ભરેલું હોય છે અને અજાણતા જ આપણે દિવસભર મગજમાં ઉચાટ, ઉશ્કેરાટ, ઉદાસી ડાઉનલોડ કરતા ફરીએ છીએ. આ બધા ઉપરાંત કૌભાંડો, ભ્રષ્ટાચાર, બેરોજગારી, પ્રદુષણ, મોંઘવારી વગેરે જેવા કાયમી અને ઘર કરી ગયેલા પરિબળો તો ખરા જ. આઝાદી પછીનું એક પણ વર્ષ એવું નહીં જડે કે જેમાં આ પરિબળો વત્તા-ઓછા અંશે જોવા ના મળ્યા હોય. સાવ સાચી વાત તો એ છે કે આપણને આ બધું ફાવી ગયું છે, આ બધાને કારણે આપણે દુઃખી છીએ એવું કહેવું પણ કોઈને હાસ્યાસ્પદ લાગે !! અને માટે જ, દેશ તરીકે ભલે આપણી ગણના અનહેપ્પી રાષ્ટ્રમાં થતી હોય, વ્યક્તિગત રીતે તો બધા ‘જલસા’માં જ છે!

 

પૂર્ણવિરામ:

વિશ્વનો સૌથી યુવા દેશ, પ્રસન્નતામાં 122મો?!! જે  દેશનો યુવાન, દેશના વૃદ્ધ કરતા વધુ ઉદાસ, નાસીપાસ, દિશાહીન અને આર્થિક-રોજગારીના મુદ્દે અસલામત હોય ત્યાં આ વાતની નવાઈ શું?!   

 

 

Tags: , , , , , ,

સુખ, સંબંધો અને સબરસ, આ ત્રણે’ય વગર જિંદગી ફિક્કી છે, અધૂરી છે! – Talk @ Toronto on 27th April 2019

સુખ, સંબંધો અને સબરસ, આ ત્રણે’ય વગર જિંદગી ફિક્કી છે, અધૂરી છે. એક મનોચિકિત્સક તરીકેના વર્ષોના અનુભવ ઉપરથી એક વાત તો હું ખુબ દ્રઢતાપૂર્વક કહી શકું છું કે વ્યક્તિના સુખ-દુઃખ કે જીવનની સાર્થકતાનો ઘણો મોટો આધાર તેના સંબંધો ઉપર રહેલો છે. આ સંબંધો લગ્નજીવનના હોય, સંતાનો સાથેના હોય, કુટુંબ-સમાજ સાથેના હોય, પોતાની જાત સાથેના હોય કે પછી ટેક્નોલોજી સાથેના હોય! બધુ’ય સબરસ હોવું જોઈએ, આ સબરસ એટલે જીવનના તમામ સ્વાદનો એકરસ! જીવતરનો સાચો સ્વાદ આપતો રસ અને તેમાંથી નીતરતું સુખ!! મિલકતોના ઢગલા ઉપર બેઠેલી, પરંતુ સંબંધોથી વિખુટી પડી ગયેલી વ્યક્તિઓને, જીવનના કોઈ તબક્કે તો જીવનની નિરર્થકતા મનોમન સતાવે છે અને સંબંધોમાં અનુભવેલા વલોપાતમાં તે રીબાયે જતી હોય છે. યુવાનીમાં એક-બે ને સાડાત્રણ કરીને સંબંધોનું પીલ્લું વાળી નાખનાર વ્યક્તિઓ પણ પરિપક્વ થતાં પ્રેમાળ સંબંધો માટે તલસતા સૌ કોઈએ જોયા હોય છે. જીવનમાં તણાવ પરીકથાઓની રાજકુમારીની જેમ(‘દિવસે ના વધે એટલી રાત્રે અને રાત્રે ના વધે એટલી દિવસે’ ની જેમ) વધી રહ્યો છે તેની પાછળનું મુખ્ય કારણ જીવનની વધેલી ભાગદોડ નહી પરંતુ અંતરંગ સંબંધોના સથવારા આપણે ગુમાવી રહ્યા છીએ તે છે ! શિકાર પાછળ ભાગતા રહેતાં આદિમાનવ અને પૈસા-મહત્વકાંક્ષાઓ પાછળ ભાગતા આધુનિક માનવની ભાગદોડ વચ્ચે સૈધાંતિક રીતે ખાસ કોઈ ફરક નથી પરંતુ સુખના આધાર સમો સંબંધોનો સથવારો ઉત્ક્રાંતિના દરેક પગથીયે આપણે ગુમાવતા ગયા છીએ. ટેકનોલોજી અને સંપર્કના માધ્યમોને કારણે સંબંધોની સંખ્યા ખુબ વધતી ગઈ છે, લાગણીઓ કદી’ય ના વહેંચી હોય તેટલી વહેંચી શકાય છે પરંતુ ઉષ્મા-હુંફમાં જબરદસ્ત ઘટાડો થઇ ગયો છે. એક હજાર ‘આર આઇ પી’(રેસ્ટ ઇન પીસ) મેસેજીસ કરતાં આપણા ખભા ઉપર એકપણ શબ્દ બોલાયા વગર મુકાયેલો હાથ વધુ શાતા આપનારો છે એ કહેવાની નહી અનુભવવાની વાત છે. બીજા શબ્દોમાં કહીએ તો તંદુરસ્ત અને સાર્થક જીવન જીવવાની ઝંખના હોય તો સંબંધોને મજબૂત બનાવવાની દિશામાં ગંભીરતાપૂર્વક વિચાર્યા વગર ચાલે એમ નથી !

વાત ભલે ગંભીર હોય પણ આપણે એને સરળતાથી અને હળવાશથી કરવાની છે. મનોચિકિત્સક હોવાનો સૌથી મોટો ફાયદો મને એ થયો છે કે જીવાતી જિંદગીઓને મેં ખુબ નજીકથી જોઈ છે, ચકાસી છે અને અનુભવી છે. એમ કહોને કે લોકોએ પોતાના જીવનના અનેક પાનાઓ મારી સામે ખોલીને જાતે વાંચ્યા છે અને મેં સમજ્યા, વિચાર્યા, ચર્ચ્યા છે! છેલ્લા ત્રીસ વર્ષમાં આ અનુભવોમાંથી જીવનને લગતું ઘણું ભાથું મેં બાંધ્યું છે અને મારી અઠવાડિક કોલમ-વક્તવ્યો થકી દેશ-વિદેશમાં વહેંચ્યું છે. તેમાંથી ‘સુખ, સંબંધો અને સબરસ’ની વાત લઈને ટોરન્ટો આવી રહ્યો છું, આપ સૌની સાથે ખુબ બધી વાતો કરવા, તૈયાર રહેજો!

 
Leave a comment

Posted by on March 28, 2019 in Uncategorized

 

Tags: , , , , ,

પુરુષના મંગળ માટે પોતાની ડોકમાં સૂત્ર રાખીને ફરતી સ્ત્રી પોતાના પુત્રને સ્ત્રીનું મંગળ કેવી રીતે ઈચ્છવું એ ન શીખવતી હોય તો કમનસીબી કોની?!

 લગભગ ગયા એપ્રિલ મહિનાની વાત છે. શનિવારે સાંજે સાડાસાત વાગે હું દિલ્હી એરપોર્ટથી રોહિણી જઈ રહ્યો’તો ત્યારે એક વિચિત્ર લાગે તેવી વાત મારા મનમાં નોંધાઈ – એક કલાક અને દસ મીનીટની મુસાફરીમાં રસ્તા ઉપર, બસ સ્ટેન્ડ ઉપર, પબ્લિક ટ્રાન્સપોર્ટ વગેરેમાં મેં એકપણ સ્ત્રીને ના જોઈ. અલબત્ત ગાડીમાં કે સ્કુટર ઉપર પુરુષની સાથે હોય તેવી સ્ત્રીઓ જોઈ પણ તે’ય લગભગ નગણ્ય કહી શકાય એવી સંખ્યામાં ! જ્યાં રાત્રીના બે વાગે પણ સ્ત્રીઓને એકલી ફરતી જોઈ હોય તેવા શહેરમાંથી તમે આવતા હોવ  ત્યારે આવી નોંધ તમારા મનમાં પ્રશ્નો જરૂર ઉભા કરે. મને થયું કે ડ્રાઈવરને પૂછું, પણ ડ્રાઈવરને થશે કે આ સાહેબને છોકરીઓ જોવામાં આટલો રસ કેમ હશે?! એવા વિચારે મેં મારી જાતને રોકી રાખી. પરંતુ ગાડી જેમ જેમ આગળ વધતી ગઈ તેમ તેમ સ્ત્રીઓની ગેરહાજરીની નોંધ મને વધારે ખટકતી ગઈ. એવું નહતું કે મને ખબર નહતી કે દિલ્હી જેવી જગ્યાઓમાં સાંજ પછી મહિલાઓ એકલી બહાર નીકળવાનું ટાળે છે પણ સાવ આવું હોય તે મનમાં બેસતું નહતું.  મને થયું કે આ બાબતે સ્થાનિક પુરુષ શું માને છે એ જાણવા પણ મારે ડ્રાઈવરને પૂછવું તો રહ્યું જ. અને મેં પૂછી કાઢ્યું ‘ભૈયા યહાં રોડ પર આદમી હી આદમી દીખ રહે હૈ, ઔરતે કયું નહીં દીખતી?!!’ એણે થોડા વાંકા વળીને રીઅર મિરરમાં પોતાની નજર મારા ઉપર સ્થિર કરી – આજની ભાષામાં ‘લુક’ આપ્યો. થોડી ચુપકીદી પછી એણે એકદમ ફ્લેટ ટોનમાં જવાબ આપ્યો ‘યહાં તો એસા હી હૈ, સહી ઔરતે રાતકો અકેલે નહીં નિકલતી’ મને એની માનસિકતાનો પરિચય મળી ગયો, હું એને કહેવા માંગતો હતો કે ‘યહાં શાયદ આદમી સહી નહીં હૈ ઈસલીયે એસા હૈ’ પરંતુ એક ફોન આવી ગયો અને મારી વાત પતી ત્યાં મારે જ્યાં લેકચર આપવાનું હતું તે હોટલ આવી ગઈ. વાત મનમાં રહી ગઈ, પણ નવા વર્ષની પૂર્વસંધ્યાએ બેંગ્લોરમાં બનેલી ઘટના અને તે પછીની વિવિધ પ્લેટફોર્મ પર થયેલી ચર્ચાઓના કારણે પાછી એ વાત મનમાં તાજી થઇ.

રાજકારણીઓ અને વિવિધ ક્ષેત્રની સેલીબ્રીટીઓ તો આવા પ્રસંગોની જાણે રાહ જોતી હોય એમ યુવતીઓની છેડતીના વિડીયો વાઈરલ થતાની સાથે જ એમનો ‘જૂની ગીલ્લી જુનો દાવ’ ચાલુ થઇ ગયો. બૌદ્ધિક હોંશિયારી અને ડાહપણ ઝાડવાનું ચાલુ થઇ ગયું. કો’કે કાયદાને ભાંડી તો કો’કે યુવતીઓના વસ્ત્રોને, કો’કે મહિલા સશક્તિકરણનો રાગ છેડ્યો તો કો’કે પુરુષપ્રધાન સામાજિક વ્યવસ્થાને ગાળો દીધી! એક જમાનામાં ખરેખર આકાશના સિતારાની જેમ દુર્લભ અને આજે ગમે તેના ખિસ્સામાંથી નીકળી આવે એવા પરચુરણ જેવી થઇ ગયેલી બોલીવુડ સેલીબ્રીટીઓએ પણ યથાશક્તિ ટ્વીટ ઠોક્યા, કેટલાક તો સામસામી ઝગડ્યા પણ ખરા! દુખદ વાત એ છે કે આપણા દેશમાં સ્ત્રીઓની સામાજિક છબી (સોશિયલ ઈમેજ) અને આત્મ-ગૌરવને જેટલું નુકસાન ફિલ્મો અને ગીતોએ પહોચાડ્યું છે એટલું કદાચ બીજા કોઈએ નહીં પહોચાડ્યું હોય. વિચારો, એવી કેટલી ફિલ્મો છે કે જેને જોઇને બહાર નીકળીએ ત્યારે એવું લાગે કે આખી ફિલ્મમાં ટૂંકા કપડા પહેરીને ઉત્તેજના ફેલાવવા સિવાય હીરોઈનનું કોઈ કામ જ ન હોય! જરૂર હોય કે ના હોય નગ્નતા કે કામુકતાથી ભરપુર દ્રશ્યો કે શબ્દોથી ભરેલું આઈટમ સોન્ગ્સ અને તેના માટે લીડ હિરોઇનોના સ્પેશ્યલ એપિઅરન્સ સામાન્ય માણસના મન પર શું અસર કરે છે?! હિરોઇનોના શરીર અને કલાત્મકતા કે વિષયની જરૂરિયાત હેઠળની અશ્લીલતાથી માત્ર બોક્સ-ઓફીસની રોકડીથી આગળ કંઈ ના વિચારનારા આવા સમયે કુદી પડે છે એ કદાચ એમનો છૂપો અપરાધભાવ પણ હોઈ શકે!

 દર વખતે બને છે તેમ, કદાચ આ લેખ વાંચતા હશો ત્યાં સુધી આ ઘટના વિસરાઈ ગઈ હશે, તેને લગતા હેશ-ટેગ્સ્ ખોવાઈ ગયા હશે અને ટ્વીટ ઘેલા સેલીબ્રીટીઓ કો’ક બીજા વિષયમાં મચી પડ્યા હશે. આ જ કોલમમાં મેં પહેલા પણ કહ્યું હતું અને આજે ફરી કહું છું મહિલા સશક્તિકરણની ખાલીખમ વાતોની વચ્ચે માત્ર એક સન્માનપૂર્વક નજર માટે સ્ત્રી તરસે છે. કાયદો, સમાજ, સ્ત્રીઓનો પહેરવેશ, દારૂ વગેરે જેને દોષ દેવો હોય તેને દો, બાકી આવી ઘટનાઓ પાછળ પુરુષના માનસમાં સ્ત્રીની છબી સૌથી વધુ ભાગ ભજવે છે. જ્યાં સુધી સ્ત્રીને વ્યક્તિ કરતા વસ્તુ તરીકે જોવામાં આવશે ત્યાં સુધી સ્ત્રીઓનું જાતીય શોષણ નક્કી છે. આપણી ફિલ્મો, ગીતો, જાહેરાતો વગેરે જાણતા-અજાણતા સ્ત્રીઓને માત્ર ઉપભોગની વસ્તુ તરીકે જ ચીતરે છે. હા, કેટલીક છૂટી છવાઈ સ્ત્રી કેન્દ્રિત ફિલ્મો અપવાદરૂપે આગળ ધરી શકાય પરંતુ માનસિકતા મોટોભાગે જે દર્શાવાતું હોય તેનાથી ઘડાતી હોય છે. એમાં વળી મોબાઈલ અને ઈન્ટરનેટના કારણે ખિસ્સામાં ગોઠવાઈ ગયેલી પોર્નોગ્રાફીએ બળતામાં ઘી હોમ્યું છે, સ્ત્રી માત્ર જાતીય ઉપભોગ માટેનું સાધન હોય તેવી છબી એ જોનારાના માનસમાં ઊંડે ઊંડે ઉભી કરતી જાય છે. આ ઉપરાંત સમાજ તરીકે આપણે પણ ઓછા નથી. છોકરીઓના ભણતર પાછળ પૈસા ખર્ચવા મુઠ્ઠી ખોલતા અચકાતા લોકો, એ જ છોકરીના લગ્નમાં પોતાના દલ્લા ખુલ્લા મૂકી દેતા હોય છે! એમને મન છોકરી કરતા પોતાની સામાજિક પ્રતિષ્ઠા વધુ મહત્વની હશે ને?! પાછા કેટલાક વિરલાઓ કારણ પણ એવું આપે કે છોકરીઓને બહુ ભણાવીએ તો તેમના માટે છોકરા શોધવાની તકલીફ પડે!! ઘણા તો એવું’ય માનતા હોય છે કે બહુ ભણેલી નહીં લાવવાની, માથે ચઢી જાય! ભીતરમાં આવી માનસિકતા અને બહારથી આવી ઘટનાઓની સામે મીણબત્તીઓ લઈને ઉભા થઇ જવાનું!! અલ્યા, મનમાં દીવો કરોને, બહાર નથી ઝાકઝમાળ કરવું. ગમે કે ના ગમે આ આપણા સમાજનો દંભી ચહેરો છે. આવા વાતાવરણમાં સ્ત્રીને સન્માનપૂર્વક જોતા શીખવાડવું ખરેખર અઘરું છે.

ખરેખર જોઈએ તો સ્ત્રીઓ સાથે થતા દુર્વ્યવહારોની જવાબદારી કોઈ એક વ્યક્તિ પર ઢોળવી શક્ય નથી. પુરૂષ, સ્ત્રી, મીડિયા અને સમાજ બધા પોત-પોતાની રીતે જવાબદાર છે. પરંતુ જો કોઈ આ ઘટનાઓ રોકી શકે એમ હોય તો તે માત્ર સ્ત્રી જ છે. કહેવાનું તાત્પર્ય એ નથી કે આ મુદ્દે પુરૂષ કે સમાજને બક્ષવા જોઇએ; પણ સ્ત્રીઓએ જ આ માટે કમર કસવી પડે તેમ છે. સ્ત્રીઓનો જાતીય ઉપયોગ કરવાની પુરૂષની માનસિકતા કે સ્ત્રીઓના શરીર-દેખાવ બતાવીને સ્ત્રીઓને માત્ર ઉપભોગ કરવાની વસ્તુ તરીકે સમાજના માનસમાં ઠોકી બેસાડવાની વિવિધ માઘ્યમોની હલકી વૃત્તિ બદલવા સ્ત્રીઓએ જ મેદાનમાં ઉતરવું પડે એમ છે. પુરુષના મંગળ માટે પોતાની ડોકમાં સૂત્ર રાખીને ફરતી સ્ત્રી પોતાના પુત્રને સ્ત્રીનું મંગળ કેવી રીતે ઈચ્છવું એ ન શીખવતી હોય તો કમનસીબી કોની?! પુરુષ માટે આ સહજ કે સ્વભાવગત નથી, શીખવવું પડે તેમ છે. માતાએ શિખામણ આપવી પડે અને પિતાએ તેના પોતાના વ્યવહારમાં મૂકીને શીખવવી પડે તેવી આ બાબત છે.

પૂર્ણવિરામ: યુવતીની છેડતી પાછળ તેણે પહેરેલા વસ્ત્રો કરતા તેની બોડીલેન્ગ્વેજ વધુ જવાબદાર હોય છે. વજન ‘ના’ નું નથી પડતું, કેવા હાવભાવથી કહેવાય છે એનું પડે છે!

 

Tags: , , , ,

Why humans bite another human? – My inputs in DNA…

Over 4.22 lakh bite cases reported in 9-yrs: AMC
Govt hospitals register 17 cases of human bites, 421 cat bites & 146 monkey bites
Gargi Raval gargi.raval@dnaindia.net – 25 Feb 2019

 

In a bizarre turn of events the Ahmedabad civic body run hospitals have registered 17 cases of human bites. According to the data by the Health Department of Ahmedabad Municipal Corporation (AMC), in the last nine years 4.22 lakh bites cases were reported, of which majority were inflicted by the dogs.

Biting cases surge in spite sterilisation programme

The details were sought by the former leader of opposition Badruddin Shaikh to know the proper implementation of the dog sterilisation programme. Four non-governmental organisations have been given the contract by the civic body to sterilise dogs round the year. Yet, the dog population is on the rise in the city. “Since 2010, more than Rs 10 crore has been spent for sterilisation of dogs. But looking at the number of dog population it seems that the sterilisation programme is ineffective. According to the data by civic body there is one dog, per 20 human,” said Shaikh, former leader of the opposition, AMC.

“More than Rs 2 crore has been invested in the vaccination given to dogs. Most of the dog bites cases were reported after they were abandoned by the NGOs who sterilise them. Last year alone 59,621 dog bites were reported. Other cases include, 421 cat bite, 146 monkey bites and 117 bitten by others,” said the leader.

 

Why humans bite another human?

It is a common way to show aggression tells a city-based psychiatrist, Dr Hansal Bhachech. “There are people who have strong arms, but those who don’t, use their teeth in self-defence. It is their weapon, they would either kite or bite someone,” he said.

“Those who have weak limbs uses teeth to vent anger. In comparison with males, females are reported to use their teeth to vent their aggression. If someone holds them with a firm grip, biting is a common way to get back at the attacker,” remarked the doctor.

Dr Bhachech further added, “Psychologically, some people are orally fixated. Some people have oral stimulation since childhood. Also those who habituated to consuming tobacco, smoking or constantly into chewing something, are into biting habit,” he further said.

  The expert said that biting is the strongest form of attack. “If you hold someone in grip or kick it does not affect that much. But the biting gives intense pain and the victim may loosen the grip,” added the doctor.

 

IMG_3735

 

 
Leave a comment

Posted by on February 25, 2019 in Interviews

 

Tags: , , , , ,

FINDING OFFLINE REMEDY FOR PUBG ADDICTION -My inputs in Times of India

FINDING OFFLINE REMEDY FOR PUBG ADDICTION

An Online Game Is Turning Into An Obsession That Is Keeping Gujarat’s Psychiatrists Busy

-Parth Shashtri

IMG_3723 2

Imagine you are on a desolate island — which has a stock of arms and ammunition, medical kits, and power packs — along with 99 others. In a matter of about half an hour, you have to find resources to stay alive and keep inching towards the ever-shrinking ‘safe zone’.

Your aim is to beat other players to it.

The bloody climax sees only one person or team emerging victorious, all for ‘Winner Winner Chicken Dinner’ reward!

The PlayerUnknown’s BattleGrounds (PUBG) on Google Playstore has recorded over 100 million (10 crore) downloads ever since its launch last year and India is among the top countries in terms of individual and group players. The PUBG fever has also taken hold of Gujarat, with thousands of young people spending hours together for that one shot at glory as top guns.

But the online immersive game — following the release of the battle royale format which amalgamates elements of exploration, team building, survival and fight till the last man/woman standing — has now started affecting players mentally and physically. In a recent case, a 25-year-old man attacked his parents for not allowing him to play PUBG. In another case, a class XII student in Surat started throwing things at his family members when his father switched the Wi-Fi off so that he could prepare for board exams.

What makes the game so addictive? Dr Hansal Bhachech, an Ahmedabad psychiatrist, said that every game design works on the principle of reward system. “The reward stimulates the person to turn to that addiction again and again as it releases dopamine, giving the person a temporary ‘high’,” he said. “Thus, emerging as a winner can give the same kick to a player that an addict finds from liquor, contraband, or tobacco. We find the profiles of the patients —we get one every two days, approximately — similar, they suffer from self-image problems in real life and chase virtual glory.”

But what sets PUBG apart from games of earlier generations is that it has no end, Bhachech said. “Earlier, the player would get the ultimate satisfaction when he/she encountered the ‘Game Over’ message on the screen,” he said. “The new games are based on missions and have no definite end, prompting players to return to the battleground time and again.”

Peer pressure also plays a part. Poonam Devlal, a child psychologist in Vadodara, said that impressionable teens observe their parents, family members, or peers playing mobile games and start exploring the games out of curiosity and then get hooked to them. “They want to be part of the cool crowd for sort of social approval,” she said.

“Over the past couple of years, there has been an exponential rise in the easy availability of digital devices,” said Dr Kamlesh Dave, a psychiatrist at New Civil Hospital, Surat. A Rajkot psychiatrist, Dr Chetan Hansaliya, agreed.

“Teens are now demanding expensive phones with better RAMs to play online games,” he said. “The repercussions are manifold. In a recent case, an engineering student had to take a drop after he lost nearly two months of study because he was obsessed with PUBG. We also see a rise in violent behavior and the growing tendency to lie to parents.” Social isolation is aggravated as more and more hours are spent online, he said.

PUBG problems have prompted authorities to act. The Gujarat Secondary Education Board (GSEB) has already issued an advisory to schools to create awareness about gaming addiction. Prof Navin Sheth, the vicechancellor of Gujarat Technological University, said that the university has started an outreach programme for state schools along with Ahmedabad Police’s cyber cell to counsel teens to seek gaming de-addiction. “We have already reached out to more than 50 schools so far and more schools will soon be covered,” he said.

(With inputs from Ashish Chauhan & Bharat Yagnik, Ahmedabad; Yagnesh Mehta, Surat; Tushar Tere, Vadodara; and Nimesh Khakhariya, Rajkot)

Link to original article…

FINDING OFFLINE REMEDY FOR PUBG ADDICTION

IMG_3723

 
Leave a comment

Posted by on February 24, 2019 in Interviews

 

Tags: , , , , , , , , , , ,