RSS

Monthly Archives: March 2019

વર્લ્ડ હેપ્પીનેસ રિપોર્ટમાં 156 દેશોમાં આપણું 133મું સ્થાન એક રાષ્ટ્ર તરીકે આપણા માટે શરમજનક બાબત છે!

 

‘વર્લ્ડ હેપ્પીનેસ ડે’ નિમિત્તે રજુ થયેલા વર્લ્ડ હેપ્પીનેસ રિપોર્ટમાં આપણને 156 દેશોમાં 133મું સ્થાન મળ્યું ! ગયા વર્ષ કરતા લગભગ વધુ અગિયાર સ્થાન પાછળ!! અને આપણા પાડોશી દેશો ચીન, પાકિસ્તાન, નેપાળ, બાંગ્લાદેશ અને શ્રીલંકાથી ઘણા પાછળ!! મારી દ્રષ્ટિએ એક રાષ્ટ્ર તરીકે આપણા માટે આ શરમજનક બાબત છે. મને આ જ બાબતના સંદર્ભમાં ગયા વર્ષે લખેલો લેખ શેર કરવાનું મન થયું, લો વાંચો ત્યારે 🙂

       થોડા સમય પહેલા, ‘વર્લ્ડ હેપ્પીનેસ ડે’ની આસપાસના દિવસોમાં બે નોટ્સને લગતા મેસેજ વોટ્સએપ પર વાઇરલ થયા હતા, પહેલી નોટ્સ હતી આઇન્સ્ટાઇનની અને બીજી, મનોહર પારીકરની! મેસેજ મુજબ, 1922માં આઈન્સ્ટાઈન જયારે જાપાન ગયા હતા ત્યારે હોટેલના બેલ-બોયને ટીપમાં ‘થિયરી ઓફ હેપ્પીનેસ’ની એક ચબરખી આપી હતી. તાજેતરમાં આ ચબરખી પંદર લાખ ડોલર, આશરે દસ કરોડ રૂપિયામાં વેચાઈ! આટલી અધધ કિંમત આઈન્સ્ટાઈનના નામની છે, ચબરખીમાં લખેલા પ્રસન્નતાના મંત્રની છે કે બંનેની સહિયારી છે તે તમારે નક્કી કરવાનું. ચાલો સાથે સાથે એમણે લખેલો મંત્ર શું હતો તે પણ કહી દઉં – સતત સફળતા ઝંખતી, અજંપા ભરેલી ભાગદોડવાળી જિંદગી કરતા શાંત-સંતોષપૂર્વક વિતાવેલી જિંદગી વધુ હેપ્પીનેસ આપે છે. પ્રખર બુદ્ધિશાળી અને પ્રસિદ્ધ વ્યક્તિની સાવ સાદી સલાહ – શાંત મન અને શાંતિભર્યું જીવન સુખની ગુરુચાવી છે!

      બીજી બાજુ, ગંભીર બીમારીના બિછાનેથી પારિકર સાહેબે લખેલી નોટમાં આ જ વાત જરા જુદી રીતે વ્યક્ત થઇ હતી. તેમણે આખી જિંદગી કામ કર્યા કર્યું અને આનંદ માટે સમય ના કાઢ્યો એવો બળાપો તેમના સંદેશમાં હતો. બીજા શબ્દોમાં કહીએ તો, તેમની નોટમાં સતત રાજકીય સફળતા ઝંખતી ભાગદોડવાળી જિંદગી જીવ્યાનો અફસોસ દેખાતો હતો!

      એ જ સમયમાં એક બીજો વિડીયો વાઇરલ હતો જેમાં આંકડાકીય પૃથ્થકરણ દ્વારા એવું તારવવામાં આવ્યું હતું કે આપણે પંચોતેર વર્ષની જિંદગીમાં માત્ર સાત વર્ષ જ જીવીએ છીએ! બાકીના અડસઠ ક્યાં ગયા?! આંકડા સાથે રમતા લોકોનું લોજીક મજબૂત હોય છે, એમણે તર્કના આધારે બાકીના વર્ષોને ઊંઘ, દિનચર્યા, કામ વગરની ફાલતુ પ્રવૃત્તિઓ વગેરેના ખાતે ઉધાર્યા અને તારણ આપ્યું કે આ વર્ષો તમે વેડફી નાખ્યા!

      સારા, હકારાત્મક, બદલાવ માટે પ્રોત્સાહિત કરે અને જીવનને સ્પર્શે તેવા વિચારો વર્ચ્યુઅલ મીડિયામાં અવિરત વહેતા રહે છે તે ન્યાયે આ ત્રણે’ય મેસેજ હવામાં ફરવાના જ હતા. એમાં’ય ‘વર્લ્ડ હેપ્પીનેસ ડે’નો માહોલ અને અધૂરામાં પૂરું, ‘વર્લ્ડ હેપ્પીનેસ ડે’ નિમિત્તે રજુ થયેલા વર્લ્ડ હેપ્પીનેસ રિપોર્ટમાં આપણે 155 દેશોમાં 122મું સ્થાન પ્રાપ્ત કર્યું ! ચીન(79), પાકિસ્તાન(80) નેપાળ(99) થી ઘણા પાછળ અને બાંગ્લાદેશ(110), ઇરાક(117), શ્રીલંકા(120)થી પણ પાછળ!! રિપોર્ટ વાંચીને ઘણાએ, દરેક સમયે કરીએ છીએ તેમ, પોતાની જવાબદારી આ ત્રણે’ય મેસેજ મોબાઈલથી મોબાઈલ ફેરવીને પુરી કરી! 155માં 122મું સ્થાન વાંચીને મને મારો બાળપણનો મિત્ર ‘જયલો’ યાદ આવ્યો. જયારે પરીક્ષાનું પરિણામ આવે ત્યારે આ જયેશ બે-ત્રણ વિષયમાં તો ઉડેલો જ હોય પણ એને પરિણામ પૂછો એટલે બિન્ધાસ્ત કહે તેંતાળીસમો નંબર, બહુ ખણખોદ કરો તો ખબર પડે કે વર્ગ જ પચાસ વિદ્યાર્થીઓનો હતો! પરિણામની રાત્રે એને બરાબરની વઢ પડે, પપ્પા એને સોસાયટીના બીજા છોકરાઓનું પરિણામ પૂછે, બધા ‘જયલા’થી આગળ હોય એટલે પછી એને માર પડે. જયેશ બીજા દિવસે રમવા આવે ત્યારે અમને કહે કે તમારા લીધે મને માર પડ્યો, તેંતાળીસમો હતો ત્યાં સુધી ઠીક હતું, વઢ જ પડી, પણ તમારા બધા કરતા પાછળ હતો એટલે માર પડ્યો! આપણને 122માં ક્રમમાં પણ એવું જ થયું, દુઃખ થવા કરતા આપણા પાડોશી દેશો આગળ હોવાનો ચચરાટ વધુ થયો અને ફરી પાછા રૂટિનમાં એવા વ્યસ્ત થઇ ગયા, જાણે કે આપણે અને સુખને શું લેવા દેવા?!! પરંતુ કમનસીબે આપણે ‘હેપ્પીનેસ’, પ્રસન્નતા, આનંદ, સુખ કે ‘જે નામ આપો તે’ મુદ્દે આટલા પાછળ કેમ છીએ તેનું ચિંતન કે ચર્ચા ક્યાંય જોવા ના મળી!!

Tari ane mari vaat

     પ્રસન્નતા કે હેપ્પીનેસ આમ તો અંગત બાબત છે પરંતુ એક પ્રજા તરીકે અથવા દેશ તરીકે પ્રસન્નતાની વાત કરવી હોય તો તેનો મોટાભાગનો આધાર ત્યાંના નાગરિકો, નાગરિકોમાં એકબીજા પ્રત્યેની સદભાવના, રાજકીય વાતાવરણ, રોજિંદા જીવન માટે કરવો પડતો શ્રમ (ઇઝ ઓફ લાઈફ), મીડિયા વગેરે પર રહેતો હોય છે. નાગરિકો તરીકે આપણે તદ્દન બેજવાબદાર છીએ અને ફેલો-સીટીઝન જેવો કોઈ કન્સેપ્ટ આપણે સમજતા જ નથી – આપણું સાચવો, બીજાનું જે થવું હોય તે થાય! પ્રજા તરીકે આપણી લાગણીઓ બેકાબુ અને આપણું વર્તન બેફામ છે, કમનસીબે, આપણને તેનું પાછું ગૌરવ પણ છે!! રાજકીય વાતાવરણ કાવાદાવા, કૌભાંડો અને કોન્ટ્રોવર્સીઝથી ખદબદતું જ રહેવાનું! ‘ઇઝ ઓફ લાઈફ’ કઈ બલાનું નામ છે કોને ખબર, આપણે તો બે દરવાજામાંથી એક જ દરવાજો ખોલીને ધક્કામુક્કીની મઝા માણતી પ્રજા છીએ! આ બધાની વચ્ચે આપણી સૌથી મોટી કમનસીબી આપણું નકારાત્મક મીડિયા છે, ખાસ કરીને વિઝ્યુઅલ મીડિયા. જોનારને એ સતત એવો અહેસાસ કરાવતું રહે છે કે દેશમાં ક્યાંય કશું સારું, હકારાત્મક બની જ નથી રહ્યું. કોઈપણ સમાચાર કે ચર્ચાઓ જુઓ તમે સરવાળે મનમાં ઉચાટ, ઉશ્કેરાટ અને ઉદાસી જ અનુભવો! ટીઆરપીની લાહ્યમાં સતત ઉત્તેજના ફેલાવે તેવા સમાચારો શોધતું રહેતું મીડિયા દર્શકોના માનસને અને દેશની માનસિકતાને કેટલું જબરદસ્ત નુકશાન કરે છે તેનો હિસાબ કોણ કરવાનું?! વાંક તો આપણી પ્રજાનો’ય ખરો, કોમનવેલ્થના ગોલ્ડ મેડલ્સના સ્થાને એક ગુનેગારને મળેલા જામીનમાં વધુ રસ ધરાવતી અને તેનો ઉત્સવ મનાવતી પ્રજાને મીડિયા બીજું કઈં પીરસવાનું સાહસ કેવી રીતે કરે?! બાકી રહી ગયું હોય તેમ હવે તો નકારાત્મકતા, ફ્રસ્ટ્રેશન્સ, આક્રોશ વગેરે ખિસ્સામાં ઉતરી આવ્યા છે. મોબાઈલ પર વાઇરલ થઈને ફરતા મેસેજોમાં પણ આ બધું ઠાંસી ઠાંસીને ભરેલું હોય છે અને અજાણતા જ આપણે દિવસભર મગજમાં ઉચાટ, ઉશ્કેરાટ, ઉદાસી ડાઉનલોડ કરતા ફરીએ છીએ. આ બધા ઉપરાંત કૌભાંડો, ભ્રષ્ટાચાર, બેરોજગારી, પ્રદુષણ, મોંઘવારી વગેરે જેવા કાયમી અને ઘર કરી ગયેલા પરિબળો તો ખરા જ. આઝાદી પછીનું એક પણ વર્ષ એવું નહીં જડે કે જેમાં આ પરિબળો વત્તા-ઓછા અંશે જોવા ના મળ્યા હોય. સાવ સાચી વાત તો એ છે કે આપણને આ બધું ફાવી ગયું છે, આ બધાને કારણે આપણે દુઃખી છીએ એવું કહેવું પણ કોઈને હાસ્યાસ્પદ લાગે !! અને માટે જ, દેશ તરીકે ભલે આપણી ગણના અનહેપ્પી રાષ્ટ્રમાં થતી હોય, વ્યક્તિગત રીતે તો બધા ‘જલસા’માં જ છે!

 

પૂર્ણવિરામ:

વિશ્વનો સૌથી યુવા દેશ, પ્રસન્નતામાં 122મો?!! જે  દેશનો યુવાન, દેશના વૃદ્ધ કરતા વધુ ઉદાસ, નાસીપાસ, દિશાહીન અને આર્થિક-રોજગારીના મુદ્દે અસલામત હોય ત્યાં આ વાતની નવાઈ શું?!   

 

Advertisements
 

Tags: , , , , , ,

સુખ, સંબંધો અને સબરસ, આ ત્રણે’ય વગર જિંદગી ફિક્કી છે, અધૂરી છે! – Talk @ Toronto on 27th April 2019

સુખ, સંબંધો અને સબરસ, આ ત્રણે’ય વગર જિંદગી ફિક્કી છે, અધૂરી છે. એક મનોચિકિત્સક તરીકેના વર્ષોના અનુભવ ઉપરથી એક વાત તો હું ખુબ દ્રઢતાપૂર્વક કહી શકું છું કે વ્યક્તિના સુખ-દુઃખ કે જીવનની સાર્થકતાનો ઘણો મોટો આધાર તેના સંબંધો ઉપર રહેલો છે. આ સંબંધો લગ્નજીવનના હોય, સંતાનો સાથેના હોય, કુટુંબ-સમાજ સાથેના હોય, પોતાની જાત સાથેના હોય કે પછી ટેક્નોલોજી સાથેના હોય! બધુ’ય સબરસ હોવું જોઈએ, આ સબરસ એટલે જીવનના તમામ સ્વાદનો એકરસ! જીવતરનો સાચો સ્વાદ આપતો રસ અને તેમાંથી નીતરતું સુખ!! મિલકતોના ઢગલા ઉપર બેઠેલી, પરંતુ સંબંધોથી વિખુટી પડી ગયેલી વ્યક્તિઓને, જીવનના કોઈ તબક્કે તો જીવનની નિરર્થકતા મનોમન સતાવે છે અને સંબંધોમાં અનુભવેલા વલોપાતમાં તે રીબાયે જતી હોય છે. યુવાનીમાં એક-બે ને સાડાત્રણ કરીને સંબંધોનું પીલ્લું વાળી નાખનાર વ્યક્તિઓ પણ પરિપક્વ થતાં પ્રેમાળ સંબંધો માટે તલસતા સૌ કોઈએ જોયા હોય છે. જીવનમાં તણાવ પરીકથાઓની રાજકુમારીની જેમ(‘દિવસે ના વધે એટલી રાત્રે અને રાત્રે ના વધે એટલી દિવસે’ ની જેમ) વધી રહ્યો છે તેની પાછળનું મુખ્ય કારણ જીવનની વધેલી ભાગદોડ નહી પરંતુ અંતરંગ સંબંધોના સથવારા આપણે ગુમાવી રહ્યા છીએ તે છે ! શિકાર પાછળ ભાગતા રહેતાં આદિમાનવ અને પૈસા-મહત્વકાંક્ષાઓ પાછળ ભાગતા આધુનિક માનવની ભાગદોડ વચ્ચે સૈધાંતિક રીતે ખાસ કોઈ ફરક નથી પરંતુ સુખના આધાર સમો સંબંધોનો સથવારો ઉત્ક્રાંતિના દરેક પગથીયે આપણે ગુમાવતા ગયા છીએ. ટેકનોલોજી અને સંપર્કના માધ્યમોને કારણે સંબંધોની સંખ્યા ખુબ વધતી ગઈ છે, લાગણીઓ કદી’ય ના વહેંચી હોય તેટલી વહેંચી શકાય છે પરંતુ ઉષ્મા-હુંફમાં જબરદસ્ત ઘટાડો થઇ ગયો છે. એક હજાર ‘આર આઇ પી’(રેસ્ટ ઇન પીસ) મેસેજીસ કરતાં આપણા ખભા ઉપર એકપણ શબ્દ બોલાયા વગર મુકાયેલો હાથ વધુ શાતા આપનારો છે એ કહેવાની નહી અનુભવવાની વાત છે. બીજા શબ્દોમાં કહીએ તો તંદુરસ્ત અને સાર્થક જીવન જીવવાની ઝંખના હોય તો સંબંધોને મજબૂત બનાવવાની દિશામાં ગંભીરતાપૂર્વક વિચાર્યા વગર ચાલે એમ નથી !

વાત ભલે ગંભીર હોય પણ આપણે એને સરળતાથી અને હળવાશથી કરવાની છે. મનોચિકિત્સક હોવાનો સૌથી મોટો ફાયદો મને એ થયો છે કે જીવાતી જિંદગીઓને મેં ખુબ નજીકથી જોઈ છે, ચકાસી છે અને અનુભવી છે. એમ કહોને કે લોકોએ પોતાના જીવનના અનેક પાનાઓ મારી સામે ખોલીને જાતે વાંચ્યા છે અને મેં સમજ્યા, વિચાર્યા, ચર્ચ્યા છે! છેલ્લા ત્રીસ વર્ષમાં આ અનુભવોમાંથી જીવનને લગતું ઘણું ભાથું મેં બાંધ્યું છે અને મારી અઠવાડિક કોલમ-વક્તવ્યો થકી દેશ-વિદેશમાં વહેંચ્યું છે. તેમાંથી ‘સુખ, સંબંધો અને સબરસ’ની વાત લઈને ટોરન્ટો આવી રહ્યો છું, આપ સૌની સાથે ખુબ બધી વાતો કરવા, તૈયાર રહેજો!

 
Leave a comment

Posted by on March 28, 2019 in Uncategorized

 

Tags: , , , , ,

પુરુષના મંગળ માટે પોતાની ડોકમાં સૂત્ર રાખીને ફરતી સ્ત્રી પોતાના પુત્રને સ્ત્રીનું મંગળ કેવી રીતે ઈચ્છવું એ ન શીખવતી હોય તો કમનસીબી કોની?!

 લગભગ ગયા એપ્રિલ મહિનાની વાત છે. શનિવારે સાંજે સાડાસાત વાગે હું દિલ્હી એરપોર્ટથી રોહિણી જઈ રહ્યો’તો ત્યારે એક વિચિત્ર લાગે તેવી વાત મારા મનમાં નોંધાઈ – એક કલાક અને દસ મીનીટની મુસાફરીમાં રસ્તા ઉપર, બસ સ્ટેન્ડ ઉપર, પબ્લિક ટ્રાન્સપોર્ટ વગેરેમાં મેં એકપણ સ્ત્રીને ના જોઈ. અલબત્ત ગાડીમાં કે સ્કુટર ઉપર પુરુષની સાથે હોય તેવી સ્ત્રીઓ જોઈ પણ તે’ય લગભગ નગણ્ય કહી શકાય એવી સંખ્યામાં ! જ્યાં રાત્રીના બે વાગે પણ સ્ત્રીઓને એકલી ફરતી જોઈ હોય તેવા શહેરમાંથી તમે આવતા હોવ  ત્યારે આવી નોંધ તમારા મનમાં પ્રશ્નો જરૂર ઉભા કરે. મને થયું કે ડ્રાઈવરને પૂછું, પણ ડ્રાઈવરને થશે કે આ સાહેબને છોકરીઓ જોવામાં આટલો રસ કેમ હશે?! એવા વિચારે મેં મારી જાતને રોકી રાખી. પરંતુ ગાડી જેમ જેમ આગળ વધતી ગઈ તેમ તેમ સ્ત્રીઓની ગેરહાજરીની નોંધ મને વધારે ખટકતી ગઈ. એવું નહતું કે મને ખબર નહતી કે દિલ્હી જેવી જગ્યાઓમાં સાંજ પછી મહિલાઓ એકલી બહાર નીકળવાનું ટાળે છે પણ સાવ આવું હોય તે મનમાં બેસતું નહતું.  મને થયું કે આ બાબતે સ્થાનિક પુરુષ શું માને છે એ જાણવા પણ મારે ડ્રાઈવરને પૂછવું તો રહ્યું જ. અને મેં પૂછી કાઢ્યું ‘ભૈયા યહાં રોડ પર આદમી હી આદમી દીખ રહે હૈ, ઔરતે કયું નહીં દીખતી?!!’ એણે થોડા વાંકા વળીને રીઅર મિરરમાં પોતાની નજર મારા ઉપર સ્થિર કરી – આજની ભાષામાં ‘લુક’ આપ્યો. થોડી ચુપકીદી પછી એણે એકદમ ફ્લેટ ટોનમાં જવાબ આપ્યો ‘યહાં તો એસા હી હૈ, સહી ઔરતે રાતકો અકેલે નહીં નિકલતી’ મને એની માનસિકતાનો પરિચય મળી ગયો, હું એને કહેવા માંગતો હતો કે ‘યહાં શાયદ આદમી સહી નહીં હૈ ઈસલીયે એસા હૈ’ પરંતુ એક ફોન આવી ગયો અને મારી વાત પતી ત્યાં મારે જ્યાં લેકચર આપવાનું હતું તે હોટલ આવી ગઈ. વાત મનમાં રહી ગઈ, પણ નવા વર્ષની પૂર્વસંધ્યાએ બેંગ્લોરમાં બનેલી ઘટના અને તે પછીની વિવિધ પ્લેટફોર્મ પર થયેલી ચર્ચાઓના કારણે પાછી એ વાત મનમાં તાજી થઇ.

રાજકારણીઓ અને વિવિધ ક્ષેત્રની સેલીબ્રીટીઓ તો આવા પ્રસંગોની જાણે રાહ જોતી હોય એમ યુવતીઓની છેડતીના વિડીયો વાઈરલ થતાની સાથે જ એમનો ‘જૂની ગીલ્લી જુનો દાવ’ ચાલુ થઇ ગયો. બૌદ્ધિક હોંશિયારી અને ડાહપણ ઝાડવાનું ચાલુ થઇ ગયું. કો’કે કાયદાને ભાંડી તો કો’કે યુવતીઓના વસ્ત્રોને, કો’કે મહિલા સશક્તિકરણનો રાગ છેડ્યો તો કો’કે પુરુષપ્રધાન સામાજિક વ્યવસ્થાને ગાળો દીધી! એક જમાનામાં ખરેખર આકાશના સિતારાની જેમ દુર્લભ અને આજે ગમે તેના ખિસ્સામાંથી નીકળી આવે એવા પરચુરણ જેવી થઇ ગયેલી બોલીવુડ સેલીબ્રીટીઓએ પણ યથાશક્તિ ટ્વીટ ઠોક્યા, કેટલાક તો સામસામી ઝગડ્યા પણ ખરા! દુખદ વાત એ છે કે આપણા દેશમાં સ્ત્રીઓની સામાજિક છબી (સોશિયલ ઈમેજ) અને આત્મ-ગૌરવને જેટલું નુકસાન ફિલ્મો અને ગીતોએ પહોચાડ્યું છે એટલું કદાચ બીજા કોઈએ નહીં પહોચાડ્યું હોય. વિચારો, એવી કેટલી ફિલ્મો છે કે જેને જોઇને બહાર નીકળીએ ત્યારે એવું લાગે કે આખી ફિલ્મમાં ટૂંકા કપડા પહેરીને ઉત્તેજના ફેલાવવા સિવાય હીરોઈનનું કોઈ કામ જ ન હોય! જરૂર હોય કે ના હોય નગ્નતા કે કામુકતાથી ભરપુર દ્રશ્યો કે શબ્દોથી ભરેલું આઈટમ સોન્ગ્સ અને તેના માટે લીડ હિરોઇનોના સ્પેશ્યલ એપિઅરન્સ સામાન્ય માણસના મન પર શું અસર કરે છે?! હિરોઇનોના શરીર અને કલાત્મકતા કે વિષયની જરૂરિયાત હેઠળની અશ્લીલતાથી માત્ર બોક્સ-ઓફીસની રોકડીથી આગળ કંઈ ના વિચારનારા આવા સમયે કુદી પડે છે એ કદાચ એમનો છૂપો અપરાધભાવ પણ હોઈ શકે!

 દર વખતે બને છે તેમ, કદાચ આ લેખ વાંચતા હશો ત્યાં સુધી આ ઘટના વિસરાઈ ગઈ હશે, તેને લગતા હેશ-ટેગ્સ્ ખોવાઈ ગયા હશે અને ટ્વીટ ઘેલા સેલીબ્રીટીઓ કો’ક બીજા વિષયમાં મચી પડ્યા હશે. આ જ કોલમમાં મેં પહેલા પણ કહ્યું હતું અને આજે ફરી કહું છું મહિલા સશક્તિકરણની ખાલીખમ વાતોની વચ્ચે માત્ર એક સન્માનપૂર્વક નજર માટે સ્ત્રી તરસે છે. કાયદો, સમાજ, સ્ત્રીઓનો પહેરવેશ, દારૂ વગેરે જેને દોષ દેવો હોય તેને દો, બાકી આવી ઘટનાઓ પાછળ પુરુષના માનસમાં સ્ત્રીની છબી સૌથી વધુ ભાગ ભજવે છે. જ્યાં સુધી સ્ત્રીને વ્યક્તિ કરતા વસ્તુ તરીકે જોવામાં આવશે ત્યાં સુધી સ્ત્રીઓનું જાતીય શોષણ નક્કી છે. આપણી ફિલ્મો, ગીતો, જાહેરાતો વગેરે જાણતા-અજાણતા સ્ત્રીઓને માત્ર ઉપભોગની વસ્તુ તરીકે જ ચીતરે છે. હા, કેટલીક છૂટી છવાઈ સ્ત્રી કેન્દ્રિત ફિલ્મો અપવાદરૂપે આગળ ધરી શકાય પરંતુ માનસિકતા મોટોભાગે જે દર્શાવાતું હોય તેનાથી ઘડાતી હોય છે. એમાં વળી મોબાઈલ અને ઈન્ટરનેટના કારણે ખિસ્સામાં ગોઠવાઈ ગયેલી પોર્નોગ્રાફીએ બળતામાં ઘી હોમ્યું છે, સ્ત્રી માત્ર જાતીય ઉપભોગ માટેનું સાધન હોય તેવી છબી એ જોનારાના માનસમાં ઊંડે ઊંડે ઉભી કરતી જાય છે. આ ઉપરાંત સમાજ તરીકે આપણે પણ ઓછા નથી. છોકરીઓના ભણતર પાછળ પૈસા ખર્ચવા મુઠ્ઠી ખોલતા અચકાતા લોકો, એ જ છોકરીના લગ્નમાં પોતાના દલ્લા ખુલ્લા મૂકી દેતા હોય છે! એમને મન છોકરી કરતા પોતાની સામાજિક પ્રતિષ્ઠા વધુ મહત્વની હશે ને?! પાછા કેટલાક વિરલાઓ કારણ પણ એવું આપે કે છોકરીઓને બહુ ભણાવીએ તો તેમના માટે છોકરા શોધવાની તકલીફ પડે!! ઘણા તો એવું’ય માનતા હોય છે કે બહુ ભણેલી નહીં લાવવાની, માથે ચઢી જાય! ભીતરમાં આવી માનસિકતા અને બહારથી આવી ઘટનાઓની સામે મીણબત્તીઓ લઈને ઉભા થઇ જવાનું!! અલ્યા, મનમાં દીવો કરોને, બહાર નથી ઝાકઝમાળ કરવું. ગમે કે ના ગમે આ આપણા સમાજનો દંભી ચહેરો છે. આવા વાતાવરણમાં સ્ત્રીને સન્માનપૂર્વક જોતા શીખવાડવું ખરેખર અઘરું છે.

ખરેખર જોઈએ તો સ્ત્રીઓ સાથે થતા દુર્વ્યવહારોની જવાબદારી કોઈ એક વ્યક્તિ પર ઢોળવી શક્ય નથી. પુરૂષ, સ્ત્રી, મીડિયા અને સમાજ બધા પોત-પોતાની રીતે જવાબદાર છે. પરંતુ જો કોઈ આ ઘટનાઓ રોકી શકે એમ હોય તો તે માત્ર સ્ત્રી જ છે. કહેવાનું તાત્પર્ય એ નથી કે આ મુદ્દે પુરૂષ કે સમાજને બક્ષવા જોઇએ; પણ સ્ત્રીઓએ જ આ માટે કમર કસવી પડે તેમ છે. સ્ત્રીઓનો જાતીય ઉપયોગ કરવાની પુરૂષની માનસિકતા કે સ્ત્રીઓના શરીર-દેખાવ બતાવીને સ્ત્રીઓને માત્ર ઉપભોગ કરવાની વસ્તુ તરીકે સમાજના માનસમાં ઠોકી બેસાડવાની વિવિધ માઘ્યમોની હલકી વૃત્તિ બદલવા સ્ત્રીઓએ જ મેદાનમાં ઉતરવું પડે એમ છે. પુરુષના મંગળ માટે પોતાની ડોકમાં સૂત્ર રાખીને ફરતી સ્ત્રી પોતાના પુત્રને સ્ત્રીનું મંગળ કેવી રીતે ઈચ્છવું એ ન શીખવતી હોય તો કમનસીબી કોની?! પુરુષ માટે આ સહજ કે સ્વભાવગત નથી, શીખવવું પડે તેમ છે. માતાએ શિખામણ આપવી પડે અને પિતાએ તેના પોતાના વ્યવહારમાં મૂકીને શીખવવી પડે તેવી આ બાબત છે.

પૂર્ણવિરામ: યુવતીની છેડતી પાછળ તેણે પહેરેલા વસ્ત્રો કરતા તેની બોડીલેન્ગ્વેજ વધુ જવાબદાર હોય છે. વજન ‘ના’ નું નથી પડતું, કેવા હાવભાવથી કહેવાય છે એનું પડે છે!

 

Tags: , , , ,